قومى به ميكده زپى باده مىروند * ما را محبتت مى و خمّار ما تويى غفلت ، ريشهء امراض روحى چون انسان در وادى معرفت قدم بزند ، يعنى معلّم زندگى خويش را انبيا و امامان و عالم واجد شرايط قرار دهد و آن معرفت را به عمل تبديل كند ، دست توفيق دستش را گرفته از دام هوا و هوس رهاييش دهد و نفس ، او را در برابر حق تسليم نموده از دام هر نوع غرور آزادش نمايد ، در اين وقت است كه از معامله آخرت به دنيا كه بدترين و خسارت بارترين معامله است دورى جسته و به فرمودهء حضرت صادق عليه السلام در ابتداى روايت باب غرور افضل را به ادنى معامله نمىكند . امام صادق عليه السلام در دنبالهء روايت مىفرمايد : در نفس ، خودبين مباش و بر خويش به ديدهء عجب نظر مكن ، چه بسا كه به مال و ثروت و صحت و سلامتت مغرور شوى و از ياد مرگ و انتقال از اين عالم به عالم ديگر غافل گردى كه اين غفلت ريشهء بسيارى از امراض روحى و علّت بسيارى از گناهان و معاصى است . و چه بسا كه بر اثر بىخبرى از خويش و اعجاب ، نسبت به نفس و طول عمر و داشتن اولاد و يار و رفيق مغرور گشته و تصور كنى نجات و لذت و راحتى در داشتن اولاد و يار است ، در حالى كه اين طور نيست چه بسيار مردمى كه بر اثر اولاد و رفيق اهل جهنم شدند ! و بسا باشد كه فريفته به حال و مال و آرزو گردى و به خاطر رسيدن به پاره‌اى از آمال و آرزوهايت گمان كنى به مقصود رسيده و سلوكت سلوك صادقانه بوده ، در حالى كه هر حالى و هر مالى و هر آرزويى آراسته به حقيقت نيست ، مگر آن كه